Η τελευταία;

Αυτές τις μέρες στην Ελλάδα δημοσιοποιούνται ονόματα γυναικών που εκδίδονταν επειδή είναι φορείς του aids. Η κατάφωρη παραβίαση της αξιοπρέπειας αυτών των γυναικών γίνεται με το πρόσχημα της προστασίας της δημόσιας υγείας- ή μήπως με στόχο τη διατήρηση της δημόσιας υποκρισίας; Σημειώνεται ότι οι γυναίκες αυτές έχουν ήδη συλληφθεί και ότι ανάμεσά τους υπάρχουν μετανάστριες και χρήστριες ναρκωτικών ουσιών...
Μέσα από ένα αργεντίνικο τάνγκο του 1968, σε ποίηση του Horacio Ferrer και σε μουσική του Astor Piazzolla, προσεγγίζουμε  ακόμα μία εικόνα για τις πόρνες. Το κομμάτι μιλάει για την τελευταία πόρνη της πόλης, που και αυτή όπως και όλες οι άλλες, θα χαθεί. Πέρα από τη σχετική μυθοποίηση που μπορεί να δημιουργεί ένα έργο τέχνης- και τη συνεπαγόμενη πολλές φορές απομάκρυνση από τα υποκείμενα τα οποία αφορά- αξίζει να σταθεί κανείς σε κάποια λόγια αυτού του κομματιού και να σκεφτεί μέσα από αυτά τις "προλετάριες του έρωτα". Στα λόγια που προηγούνται του τραγουδιού ακούμε: "... Ίσως έφυγαν όλες μαζί μια μέρα, σαν να ήταν μια μικρή και εξαφανισμένη φυλή με μαύρους κύκλους κάτω απ' τα μάτια. Αυτό το τάνγκο λέει την ιστορία της τελευταίας γκρέλας*, αποκαλύπτει το τελικό, σαν από φάντασμα, βήμα της, πάνω στην άσφαλτο που μόλις έχει ανατείλει στο φασματικό Μπουένος Άιρες, και πάει κάπως έτσι...". Η τελευταία λοιπόν από αυτή τη φυλή έρχεται "από το βάθος των πραγμάτων με μια γούνα από κρύο" ενώ "οι φυσητήρες του μπαντονεόν και οι βιόλες της κάνουν μια μάγκικη λειτουργία".

Το τάνγκο αυτό τελειώνει με τα εξής λόγια:

"Πόσο μόνη φεύγει η γκρέλα*, πόσο τελευταία και παράξενη,
η τύχη δανείζεται και ζει απ' τα γκρίζα  μάτια της,
και πάνω στο φθαρμένο κάλυμμα του προσώπου της,
δυο πένθιμοι άσοι γεμάτοι θάνατο"


*λέξη για την πόρνη από την αργκώ του Μπουένος Άιρες



Υ.Γ. Το κομμάτι αυτό το έμαθα σήμερα και τα παραπάνω λόγια στα εισαγωγικά είναι μια προσπάθεια ελεύθερης μετάφρασης στίχων που κράτησα...

Θέατρο δρόμου

ανάρτηση αφιερωμένη σε ένα θεατρικό δρώμενο που πραγματοποιήθηκε τον οκτώβρη του 2010 στην πλατεία μοναστηρακίου

Ο χώρος της πλατείας, του πεζοδρόμου γίνεται μάρτυρας βημάτων και κινήσεων, συναισθημάτων και χειροκροτημάτων. Ο δρόμος από αποτέλεσμα σύμβασης δημοσίων έργων περιέρχεται στην ιδιοκτησία της θεατρικής σύμβασης. Κι οι άνθρωποι νιώθουν πιο όμορφα και πιο άνετα απ’ ότι συνήθως. Γιατί το θέατρο είναι όλα όσα θέλουν άμεσα, όσα αγαπούν βαθιά, όσα λατρεύουν άνευ όρων και συνείδησης, και δεν τα βλέπουν, δεν τα βιώνουν κάθε μέρα σ’ αυτό το δρόμο. Τα τοποθετούν στον κόσμο του μυστικού, του ανείπωτου, του σε συγκεκριμένες συνθήκες εξομολογούμενου, του αμήχανου αν αποκαλυφθεί σε μία μη ελεύθερη στιγμή… Ο φόβος κι η αμηχανία εξασθενούν, και τελικά χάνονται, όταν σε πλησιάσει στον άμεσο χώρο σου ο ηθοποιός και ο μίμος...

Δεν πειράζει που δεν έχει την ησυχία της θεατρικής αίθουσας. Μπορείς άνετα να χαθείς μέσα στην ιστορία που, με τρόπους αφήγησης χειροπιαστούς, απλούς αλλά και αφηρημένους, σου παρουσιάζει. (Άλλωστε παραδέξου το, την έχεις ανάγκη την ιστορία του…)

Αυτό το θέατρο κάνει την πόλη χαρούμενη. Δεν μπορείς να μη χαίρεσαι όταν βλέπεις ανθρώπους να δημιουργούν, να ζουν το όνειρό τους. Με λιγοστά μέσα ηλεκτρισμού και τεχνολογίας, καταφέρνουν και δημιουργούν το καλύτερο είδος υπερθεάματος- αυτό που σκάει από ψυχή. Αυτό που έχει την ένταση και τη γλύκα του πιο μεγάλου, του πιο ειλικρινούς χαμόγελου. Αν μελαγχολήσεις επιτρέπεται για λίγο μόνο το μελαγχολικό χαμόγελο. Επιβάλλεται το δυνατό χειροκρότημα.

Το θέατρο δρόμου είναι, επίσης, μια πολιτική κίνηση. Μια άποψη, μια θέση για το δημόσιο χώρο. Μια άποψη ελεύθερη, δυναμική και συνειδητή. Μια άποψη που υποστηρίζει την ουσιαστική ύπαρξη και δραστηριοποίηση του ανθρώπου στον έξω χώρο, που θυμίζει πως στο δρόμο υπάρχει η δυνατότητα δημιουργίας κι η ελευθερία να κινείσαι, και όχι μόνο ο φόβος του «μην εκτεθώ»… Δε θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς. Το βλέπεις στον τρόπο με τον οποίο κινούνται στο χώρο οι άνθρωποι που δημιουργούν αυτό το θέατρο. Στο πώς δημιουργούν κάτω και μέσα από τα βλέμματα των θεατών, αυτής της, ας πούμε ,ομάδας του γύρω χώρου.

Το θέατρο δρόμου χρησιμοποιεί την πόλη έτσι όπως θα έπρεπε να τη χρησιμοποιούμε όλοι πάντα.

Με την ελάχιστη δυνατή ύλη, με την πολλή χαρά, με τη μέγιστη ονειρική επικύρωση. 

Το βαλς των χαμένων ονείρων

...στο σημείο που μπαίνει το ακορντεόν αξίζει μέχρι και να πεθάνει κανείς...



από τη συλλογή "Aπό Τα Πλήκτρα Στην Καρδιά"
που περιλαμβάνει 17 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι μεταγραμμένα για πιάνο και ακορντεόν
πιάνο: Μίλτος Λογιάδης
ακορντεόν: Χρήστος Ζερμπίνος

Εν μέσω πολέμου

προς σκέψη και αναμόρφωση (;)

Αυτό το κείμενο του Aleksandar Tišma έχει γραφτεί με αφορμή την παρακάτω εικόνα του ζωγράφου Quint Buchholz. Από το βιβλίο "Δυο λόγια σχετικά με τον ποδηλάτη" στο οποίο 46 συγγραφείς αποκρυπτογραφούν τις εικόνες του Quint Buchholz μέσα από τα λόγια τους...






Είναι πάλι πόλεμος κι όλοι ακούνε ραδιόφωνο. Από το μεγάφωνο βγαίνουν κι ανακατεύονται και διασταυρώνονται ένα σωρό σήματα και ανθρώπινες φωνές σε διάφορες γλώσσες- γι' αυτό πρέπει κανείς να χαμηλώνει το αυτί του στη συσκευή, γιατί αλλιώς θα τον ακούσει η γειτονιά, κι αν τον ακούσει, όλο και κάποιος θα βρεθεί να τον καταδώσει πως παρακολουθεί εχθρικούς σταθμούς, κι αν τον καταδώσει, θα τον συλλάβουν και θα τον βασανίσουν, ίσως και να τον εκτελέσουν.
Ο κύριος Φριντολίν δεν ακούει ραδιόφωνο. Ακούει τα βιβλία του, εκεί ψηλά στο ράφι. Δε βγαίνει από μέσα τους κανένας ήχος, καμιά φωνή. Μόνο σιωπή. Αυτή η σιωπή είναι ευθέως ανάλογη με την απελπισία του για την έλλειψη συνεννοήσης μεταξύ των ανθρώπων. Μόνο τις ύβρεις και τις προσβολές ανταλλάσσουν μεγαλόφωνα. Όταν συμφωνούν, σωπαίνουν. Κι αυτά τα βιβλία, αυτές οι μεγάλες, χοντρές αποθήκες της γνώσης, αποτυπώνουν με τον πιστότερο τρόπο και μέσα από την απόλυτη σιωπή τους την άρνηση της ανθρώπινης υπόστασης, και ο κύριος Φριντολίν τη νιώθει βαθιά.

Dos microrrelatos/ Δύο μικροδιηγήματα *

. Derecho y revés

El ensueño agita lo que la realidad concilia

Απ' την καλή κι απ' την ανάποδη

Η ονειροπόληση αναμοχλεύει ό,τι συμφιλιώνει η πραγματικότητα.

.. El placer del texto

Una máquina de escribir atravesaba la noche. También mi pensamiento escribía su página nocturna.

Η ευχαρίστηση του κειμένου

Μια γραφομηχανή διέσχιζε τη νύχτα. Η σκέψη μου έγραφε κι εκείνη τη νυχτερινή σελίδα της.

* από το βιβλίο μικροδιηγημάτων του Carlos Vitale με τίτλο "Descortesía del suicida / Η αγένεια του αυτόχειρα"

Βαλίτσα

Την κουβαλάς μέσα σου

Σε συγκεκριμένο χώρο πια

Η θέση της επηρεάζει το πώς κυκλοφορείς

Δεν την ξεχνάς γιατί έχεις ρούχα μέσα

Και το καλοκαίρι της ασφάλειας είναι σε άλλο αεροδρόμιο

Και το check-in συνήθως δεν την ψέγει

Κι εσύ αγαπάς τον αλλόγλωσσο υπάλληλο

τον βρίζουν οι άλλοι στην ουρά

τον λένε τυπολάτρη, αυστηρό

Σου απαγόρεψε να πάρεις το υπέρβαρο.

Ετοιμασίες*

το μπλογκ αγαπά τους φίλους του, τις βόλτες, τα ταξίδια, το Luis Cernuda, τους θεατρόμορφους μονολόγους του Γιάννη Ρίτσου, τις μουσικές της Νατάσσας Μποφίλιου, τα διηγήματα του Tennessee Williams, ...

* καλό ταξίδι