Οι Στάνλεϋ (της Γλυκερίας Μπασδέκη)

Με ένα κείμενο γεμάτο ρυθμό και συμπάθεια, η Γλυκερία Μπασδέκη, τιμά τον Τέννεσσυ Ουίλιαμς.

Από το τεύχος 157 της Οδού Πανός και το αφιέρωμα στον Tennessee Williams

 

Οι Στάνλεϋ

boys are fox- teeth in your heart

Tennessee Williams

Μάζεψα τα πρέποντα. Ίσως ο σημαντικότερος αμερικανός θεατρικός του 20ού, οι κριτικές του Πλωρίτη, κάτι για τη frustration, η σκηνή με τον εισπράκτορα του Εσπερινού Αστέρα, το τατουάζ του Άλβαρο, κι η Φθειροζώλ - ναι, ναι τα πιο ανώδυνα απ’ τη Φθειροζώλ: εκεί που βγαίνει ο συγγραφέας, κάτι θα πετούσα και για Τσέχωφ, σίγουρα κάτι θα τους έλεγα για τη μούρλα σου με τον Τσέχωφ . Μόνο που είναι ΕΠΑΛ, είναι Εσπερινό ΕΠΑΛ, τομέας Μηχανικών αυτοκινήτων, επτά αγόρια κι εγώ. Κι εγώ άλλα ξεκίνησα, άλλα τους είπα, έφυγα, πέταξα ψηλά πάνω απ’ τα πρέποντα - κάτι χρόνια πριν, επαρχία του βορρά, Δευτέρα λυκείου, επτά επί Τέννεσσυ, μάθημα λογοτεχνίας να το πει ο Θεός.

Και τους είπα ότι γεννήθηκες Κυριακή των Βαΐων, Κριός με ωροσκόπο στον Αιγόκερω, κι ο πατέρας σου πουλούσε παπούτσια. Και τους είπα ότι η μάνα σου η Εντβίνα είχε πατέρα παπά κι έβλεπε στον ύπνο της χερουβείμ. Κι η αδελφή σου δεν πολυήταν στα καλά της – πέθανε κοντά ενενήντα στο ίδρυμα, μετά από σένα, ναι μετά από σένα έφυγε, με τον μετωπιαίο άδειο αποχαιρέτησε η Ρόουζ. Και τους είπα ότι χτυπιόσουν μέχρι το τέλος έπινες κι έκλαιγες και λιαζόσουνα στη Φλόριντα. Τι κι αν ήσουν πρώτος στα σουξέ και στα Πούλιτζερ και στα κριτικών της Νέας Υόρκης κι όλο το Χόλλυγουντ σε προσκυνούσε και στα όπα όπα σε είχαν Ταίηλορ και Μπράντο και στα μεγάλα θέατρα συνωστισμός, έπεφτε μέχρι ξύλο στο Μπροντγουέι για τ’ ανεβάσματα – σκασίλα σου, εσύ τον Φρανκ φοβόσουνα μη χάσεις. Και τους είπα ότι η καρδιά σου ήταν μονοπάτι χαραγμένο σε βουνά -  δεν ήσουν γραμμή ή δρόμος για να είσαι ίσιος εσύ. Κι όλα τα σπουδαία που έγραψες. Το λεωφορείο και τον Ορφέα και τη Λυσσασμένη και το Γλυκό πουλί και την Ιγκουάνα και το Τριαντάφυλλο και τα ποιήματα -  όσα θυμόμουνα κι όσα αγαπούσα πιο πολύ του είπα. Κι οι ημερομηνίες μπερδεμένες – πρώτα αγάπησες τον Κιπ ή μήπως ήταν ο Πάντσο ο μποξέρ;

Και τους είπα ότι ο μπαμπάς σου τίποτε δεν καταλάβαινε και σήκωνε χέρι και σ’ έλεγε Miss Nancy και σε πλήγωνε -  πιο πολύ σε πλήγωνε το χέρι του Κορνήλιου στο φιλάσθενο και αγύμναστο απ’ το 1,67 καθέτως. Και για τον Φρανκ τους είπα, για το πόσο όμορφος ήταν ο παλιοσισιλιάνος που σου πήρε τα μυαλά κι έφυγε άδικα το παλληκάρι, όπως ο Κιπ, όπως ο Κιπ κι αυτός. Και για το μετά τους είπα, που όλο περίμενες να τρελλαθείς κι όλο δεν τρελλαινόσουνα, για τους καυγάδες και τα ανήλικα της μιας βραδιάς και τα χάπια και τα άδεια μπουκάλια. Για τα ποιήματα του Χάρολντ Χαρτ Κρέιν και την τελευταία νύχτα στο Χοτέλ Ελυζέ, είκοσι πέντε Φλεβάρη του χίλια εννιακόσια ογδόντα τρία, ετών εβδομήντα ένα με τον φελλό από τις σταγόνες για τα μάτια σφηνωμένο στο λαιμό σου.

Και ξεκίνησα να διαβάζω από εκεί που ακούγονται οι καμπάνες της Μητρόπολης, μέχρι εκεί ο Στάνλεϋ, καθισμένος στα σκαλοπατάκια, βλέπει τη Μπλανς ν’ απομακρύνεται, στηριγμένη στο μπράτσο του γιατρού και στην καλοσύνη των ξένων.

Και μετά χτύπησε το κουδούνι. Και στην πόρτα είδα - ναι, ναι, το είδα - επτά άσπρα φανελάκια να στριμώχνονται. Κι ο πιο Πολωνός έκανε πίσω. «Αφήστε να περάσει η Κυρία», είπε και μου χαμογέλασε.

Ξάνθη 

 

Συναντήσεις στο Παρίσι

με τις κυρίες:

Κική Δημουλά

Nina Simone

Το πρώτο (;) μικροδιήγημα

For sale

Baby shoes, never worn

Πωλούνται παιδικά παπουτσάκια. 

Αφόρετα.

του Ernest Hemingway

Ελληνογαλλική ποίηση

Un soir ο Παναγάκης

ήτο μόνος και attendait

διότι η Μπέλλα του είχε είπει

πως θα έρθει à sept heures

Les sept heures είχον παρέλθει

et personne n' était venu

Tο παράθυρο ανοίγει

και κοιτάζει sur la rue

Ô diable ανακράζει

δε θα έρθεις ce soir?

Il n’ a pas fini την φράση

και ακούει… “ bonsoir”


Χιουμοριστικό ποίημα που μου έμαθε ο παππούς μου, το οποίο θυμόταν από εφημερίδα της νεότητός του.
Στη φωτογραφία ο ίδιος (στα αριστερά) στις 10 Μαΐου του 1947 στην οδό Σταδίου.

Βροχερά βουλεβάρτα...

Ένα αγαπημένο ποίημα από τα "Σκαλοπάτια της Οδησσού" του Σταμάτη Πολενάκη:


Σχόλιο πάνω σ' έναν πίνακα
του Νταβίντ

Σήμερα καθώς τριγύριζα στους δρόμους
ζητιανεύοντας για ένα κομμάτι ψωμί,
είδα την παλιά μου γνώριμη, Σαρλότ Κορνταί,
να περνά κρύβοντας στην τσέπη του παλτού
της το φονικό μαχαίρι.
Αμέσως με αναγνώρισε, και οι δύο
αγαπήσαμε την επανάσταση παράφορα, και
οι δύο έχουμε το χάρισμα της προφητείας,
γνωρίζουμε εκ των προτέρων τι πρόκειται
να συμβεί και κανείς μας δεν είναι ικανός
να το αποτρέψει. Άυριο όταν θα έχουν όλα
τελειώσει θα σε περιμένω ξανά Σαρλότ.
Αύριο ίσως περπατήσουμε μαζί όπως άλλοτε
στα βροχερά βουλεβάρτα πιασμένοι τρυφερά
απ' το χέρι. Σήμερα όμως είμαστε
ο καθένας παγιδευμένος στη δική του μοίρα
όπως ο Μαρά στη μπανιέρα του.
Η ιστορία μοιάζει με ένα όνειρο
και το αγριεμένο πλήθος μας ακολουθεί
φτύνοντας.


 

Άοπλοι

Τι κοιτάς;
Τον κόσμο στο δρόμο
και τους αστυνομικούς.

"... με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις..."

" (1) Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις. "

Το παραπάνω απόσπασμα από τα "Ανώτερα Μαθηματικά" του Οδυσσέα Ελύτη έδωσε το ερέθισμα σε ένα παιδί 9 ετών να παίξει με τα... συστατικά των λέξεων, δίνοντας το παρακάτω ευφάνταστο αποτέλεσμα, όπου λέξεις του ποιήματος χρησιμοποιούνται ως δεξαμενές γραμμάτων για να παραχθούν άλλες λέξεις του ίδιου ποιήματος!

Στην εικόνα πάνω αριστερά χρησιμοποιεί λέξεις από τα "Ανώτερα Μαθηματικά", ενώ στις υπόλοιπες από το "Μονόγραμμα", απόσπασμα του οποίου διάβασε το παιδί στη συνέχεια.


* Κωνσταντίνα σ' ευχαριστώ για όλα.

Los momentos/ Οι στιγμές

Versos inspirados en el tema músical "Carrer Joaquín Costa" que embellece al mundo/
Στίχοι εμπνευσμένοι από το μουσικό θέμα "Carrer Joaquín Costa" που ομορφαίνει τον κόσμο:


Sólo así amanece
Con momentos de noche
El tiempo no sabe nada
Y por eso los momentos pueden volver.


(música: Giorgis Christodoulou/ μουσική: Γιώργης Χριστοδούλου)

Ασπιρίνη - Νατάσσα Μποφίλιου (και άλλα αναλγητικά...)

Η "Ασπιρίνη" είναι το πρώτο τραγούδι της Νατάσσας Μποφίλιου. "Σαν παιδιά χωρίς γονείς" τραγούδησε κάποτε και από τότε πολλά έχουν αλλάξει. Όποιος παρακολουθεί την πορεία της βλέπει την ερμηνευτική της εξέλιξη, και μπορεί να συγκινηθεί με την "παιδική" (χωρίς αρνητική έννοια) φωνή και παρουσία της βλέποντας ένα παλαιότερο βίντεο από ζωντανές εμφανίσεις.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη Χρίστινα Κατσούλη που επιμελείται την συλλογή υλικού για τη Νατάσσα με αγάπη, συνέπεια και αισθητική, αποδεικνύοντας πως δε συγκινεί μόνο η τέχνη της μουσικής αλλά και αυτή της αρχειοθέτησης ...

Περί λουλουδιών ...

Είμαι ευτυχής που τρώω ένα λουλούδι.

Θα μου πεις το απόγευμα θα φας πίτα με σουβλάκι.

Αλλά κάπως πρέπει να ζήσω κι εγώ

για να μπορώ να μιλάω για τα λουλούδια